Na czym polega ta metoda
W kości szczęki lub żuchwy umieszcza się cztery albo sześć implantów, które służą jako podparcie dla odbudowy całego łuku zębowego. W przypadku uzupełnienia stałego pacjent nie zdejmuje samodzielnie konstrukcji, ponieważ jest ona mocowana do implantów.
W odróżnieniu od tradycyjnej protezy całkowitej takie rozwiązanie nie opiera się wyłącznie na błonie śluzowej. W przypadku górnego łuku odbudowa najczęściej nie wymaga również zakrywania podniebienia. Ostateczny kształt konstrukcji zależy jednak od warunków anatomicznych i przyjętego planu leczenia.
Dlaczego cztery implanty mogą wystarczyć
W klasycznym protokole All-on-4 dwa implanty umieszcza się zazwyczaj w przednim odcinku łuku, natomiast dwa tylne mogą zostać wprowadzone pod odpowiednim kątem. Takie rozmieszczenie pozwala wykorzystać dostępne podparcie kostne i uwzględnić położenie ważnych struktur anatomicznych, takich jak zatoka szczękowa czy kanał żuchwy.
U części pacjentów zastosowanie implantów ustawionych pod kątem może ograniczyć potrzebę przeprowadzania dodatkowych zabiegów odbudowy kości. Nie oznacza to jednak, że metoda All-on-4 zawsze pozwala uniknąć augmentacji. Możliwość jej zastosowania zależy między innymi od ilości i jakości dostępnej kości oraz indywidualnych warunków anatomicznych.
Kiedy rozważa się sześć implantów
W metodzie All-on-6 odbudowę protetyczną opiera się na sześciu implantach. Większa liczba podpór może umożliwić inne rozłożenie sił działających podczas żucia i daje dodatkowe możliwości zaplanowania konstrukcji.
Taki wariant można rozważać, gdy pozwalają na to warunki kostne, a planowana odbudowa i sytuacja zgryzowa uzasadniają zastosowanie sześciu implantów. Nie oznacza to jednak, że All-on-6 jest rozwiązaniem lepszym dla każdego pacjenta. Wybór metody powinien wynikać z indywidualnej diagnostyki, a nie wyłącznie z liczby implantów.
Diagnostyka przed leczeniem
Przed rozpoczęciem leczenia implantologicznego konieczna jest szczegółowa ocena stanu jamy ustnej oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Lekarz przeprowadza wywiad dotyczący chorób przewlekłych, przyjmowanych leków i czynników mogących wpływać na gojenie. Ocenia również stan dziąseł, błony śluzowej, zgryzu oraz ewentualne zmiany zapalne.
W planowaniu leczenia często wykorzystuje się tomografię komputerową wiązki stożkowej (CBCT), która umożliwia trójwymiarową ocenę wymiarów i budowy kości oraz położenia ważnych struktur anatomicznych. Badanie to nie pozwala jednak na równie wiarygodny ilościowy pomiar gęstości kości jak klasyczna tomografia komputerowa.
Dopiero po przeanalizowaniu wyników badań lekarz może określić, czy pacjent kwalifikuje się do leczenia implantologicznego oraz jaka liczba i konfiguracja implantów będzie odpowiednia. W niektórych sytuacjach konieczne może być wcześniejsze leczenie stomatologiczne lub zastosowanie innego sposobu odbudowy uzębienia.
Proteza tymczasowa i stała
W wybranych przypadkach możliwe jest zamocowanie tymczasowej odbudowy protetycznej w krótkim czasie po wszczepieniu implantów. Takie postępowanie określa się jako obciążenie natychmiastowe. Jego zastosowanie zależy między innymi od uzyskanej stabilizacji implantów, warunków kostnych i oceny ryzyka przeprowadzonej przez lekarza.
Nie każdy pacjent kwalifikuje się do takiego rozwiązania. Czasami konieczne jest odroczenie obciążenia implantów do momentu osiągnięcia odpowiednich warunków gojenia.
Ostateczna konstrukcja protetyczna wykonywana jest zgodnie z indywidualnym planem leczenia, zwykle po zakończeniu odpowiedniego etapu gojenia i integracji implantów z kością. Czas potrzebny na przeprowadzenie poszczególnych etapów może różnić się w zależności od sytuacji klinicznej.
Pielęgnacja i kontrole
Stała odbudowa protetyczna na implantach wymaga systematycznej higieny. Szczególną uwagę należy zwracać na oczyszczanie miejsc wokół implantów oraz przestrzeni pod konstrukcją. W zależności od jej budowy lekarz lub higienistka stomatologiczna mogą zalecić stosowanie specjalnych szczoteczek, nici przeznaczonych do uzupełnień protetycznych albo irygatora jako dodatkowego elementu higieny.
Istotne są również regularne wizyty kontrolne, podczas których oceniany jest stan tkanek otaczających implanty, higiena jamy ustnej i kondycja konstrukcji protetycznej. Trzeba pamiętać, że implanty, podobnie jak naturalne zęby, mogą być narażone na powikłania, w tym stany zapalne tkanek wokół implantów.
Do czynników zwiększających ryzyko niepowodzenia leczenia należą między innymi palenie tytoniu, niewystarczająca higiena jamy ustnej oraz niektóre niekontrolowane choroby ogólnoustrojowe. Dlatego długoterminowe utrzymanie efektów leczenia wymaga współpracy pacjenta z zespołem stomatologicznym.
Leczenie za granicą
Niektórzy pacjenci z Polski rozważają przeprowadzenie leczenia implantologicznego poza granicami kraju, w tym w Ukrainie. Przed podjęciem decyzji warto sprawdzić kwalifikacje zespołu medycznego, zakres proponowanego leczenia, warunki opieki pooperacyjnej oraz sposób postępowania w przypadku ewentualnych powikłań.
Znaczenie ma także ustalenie liczby wymaganych wizyt i odstępów między nimi. Leczenie implantologiczne może bowiem obejmować kilka etapów rozłożonych w czasie, a kontrole po zakończeniu procedury pozostają istotne dla oceny stanu implantów i odbudowy protetycznej.
W klinice BIOCLINIC, która oferuje implanty All-on-4 we Lwowie, jedną z usług jest odbudowa całego łuku zębowego na implantach. Przed wyborem konkretnego rozwiązania niezbędna jest konsultacja i diagnostyka pozwalająca ocenić warunki kostne, stan tkanek jamy ustnej oraz możliwości zastosowania określonego protokołu implantacji.
W przypadku planowania leczenia za granicą warto również uwzględnić aktualne warunki podróżowania, dostępność placówki oraz możliwość uzyskania pomocy stomatologicznej po powrocie do Polski.
W skrócie
All-on-4 i All-on-6 to metody odbudowy całego łuku zębowego z wykorzystaniem odpowiednio czterech lub sześciu implantów. Oba rozwiązania mogą być rozważane u pacjentów z rozległymi brakami uzębienia, jednak nie są odpowiednie dla każdego. O wyborze metody decydują przede wszystkim warunki anatomiczne, stan zdrowia, sytuacja zgryzowa i planowana konstrukcja protetyczna.
Podstawą odpowiedzialnego leczenia pozostają właściwa kwalifikacja, indywidualny plan postępowania oraz regularna opieka kontrolna po zakończeniu odbudowy.